دلم انگار دوباره هوس صلحی کرد . . .
هوس آتش بس! هوس آرامش
دل من باز هوایی شده است . . .
نه هوای نفس است ، نه هوای باران
این دو را زود یکی می برد و می آرد . . .
. . . دل نفسانی و بارانی را میگویم!
دلِ من گفتن تنها ، کمی خود خواهیست
دل ما باز هوایی شده است . . .
هوس آتش بس! هوس آرامش . . .
هوس شوق و نیاز و باز هم اطمینان ، باز هم اطمینان ، باز هم اطمینان . . .!
< سارا >
صد بار خودت را بشکستی ، صد بار
صد بار چه دلبسته نشستی ، صد بار
یک بار که من ، تن به گناهی دادم ، . . .
صد بار که تو ، توبه شکستی ،صد بار . . . !
<سارا>
هرکس به بهانه ای سخن می گوید از سبزه و عید و یاسمن میگوید
اسفند سپید هم که انگار چه زود. . . درمانده شده ، از تو سخن می گوید!
تظاهر به چیزی که نیستند میکنند . . . تظاهر به خوب بودن . . .؟ ! !
عمق فاجعه همینجاست . . .
و اما . . . ، تهمت . . . !
لکه ی سیاهش پاک شدنی نیست . . .!
اگر کوفیان مردمان ما بودند ، دیگر یاد علی هم باقی نمی ماند . . . . .
< همین! و . . . بدرود همگی . . . >
به نام ایزد منان تو را کرد از نظر پنهان
چه زیبا گشته ای پنهان چه تنها گشته ای نالان،
چه بازی ها که ننمودی تو با تنهایی یاران ....!
به حق گفتی چه می خواهی؟ چه می خواهی ، تو تنهایی؟!...
که آدم را فرستادی .... و او را باز می جویی؟!
بگفت:" آدم فرستادم ، هم او را باز میجویم...
...همه عالم فرستادم، رخ ماهت کنی سویم....! "